Meer dan een jaar geleden begon ik te werken aan twee nieuwe schilderijen: Low Sun 01 en Low Sun 02.
Het idee ontstond na een geweldige reis naar Mallorca, een eiland dat me nog steeds inspireert. Twee weken lang genoten we van het ruige landschap, de heldere blauwe zee en het warme mediterrane licht. We keken vaak samen met onze zoon, die toen pas twee jaar oud was, naar de zonsondergang. Soms vanaf het strand, soms hoog in de bergen, maar altijd met uitzicht op de zee.
Die momenten bleven hangen. Vooral het moment na het gouden uur, wanneer het blauwe uur begint. De zon is net onder de horizon gezakt. De lucht is een koele blauwe kleur, de zee weerspiegelt dat licht, en daartussen gloeien warme tinten van oranje, roze en aardse kleuren van de bergen. Ik probeerde die gelaagde kleuren in mijn geheugen te prenten en nam zelfs een klein potje strandzand mee naar huis.
Begon vol energie, maar kwam vast te zitten
Terug in mijn studio in Apeldoorn begon ik vol energie.
Eerst de onderlagen met Mallorcaanse zand, daarna de eerste lagen verf. Alles voelde goed, totdat het ineens niet meer zo voelde. Zo enthousiast als ik was begonnen, wist ik niet hoe verder te gaan. Ik miste richting. De twee doeken verdwenen naar de zijkant van de studio, waar ze maandenlang bleven.
Ondertussen veranderde mijn werk. Mijn stijl werd rustiger, persoonlijker, evenwichtiger. Er was ruimte voor stilte, voor detail, voor materiaal. En toen ik naar mijn nieuwe studio verhuisde, verschenen de Low Sun werken opnieuw. Ze stonden daar in een nieuw licht en plotseling wist ik precies wat ze nodig hadden.
De basis bleef hetzelfde: het zand van Mallorca, de herinnering aan de ondergang van de zon. Maar de benadering was anders. De kleurvlakken werden rustiger, de overgangen zachter. Een subtiele kleurovergang loopt op de achtergrond, de overgang van de zon die langzaam onder de horizon verdwijnt. Daaroverheen ligt een gestructureerde verflaag, met scheuren en sporen die tijd en transformatie oproepen.
Als je een moment blijft hangen, ontvouwt het werk zich langzaam. De kleuren komen tevoorschijn, net als op het strand, wanneer je blijft hangen bij het vervagende licht.
Beide werken meten 110 × 90 cm, twee momenten uit dezelfde herinnering, elk met zijn eigen unieke ritme.
Vertraag om opnieuw te zien
Wat ik van dit proces heb geleerd, is dat soms stilstand noodzakelijk is. Wanneer je vastzit, is het goed om even te vertragen. Om een moment uit te zoomen in plaats van dingen te forceren. Er is vaak een reden waarom iets nog niet werkt. In mijn geval moest mijn stijl eerst veranderen, en dat gold ook voor mijn omgeving. Verhuizen naar mijn nieuwe studio bracht rust en ruimte. Het stelde me in staat om alles weer duidelijk te zien en ik wist precies wat er moest gebeuren.
Soms moet iets gewoon rijpen voordat het kan verschijnen.
Zou je de werken in het echt willen zien?
Je bent van harte welkom om mijn studio in Apeldoorn te bezoeken.
Maak een afspraak via mijn website en ervaar de Low Sun-serie van dichtbij.